Promocje

Nowości

Bestsellery

Polecane

Style bonsai

Style bonsai

Dla Bonsaisty rzeczą wspaniałą jest, gdy podczas spaceru po lesie spotyka piękne drzewa rosnące w naturze. Zwykle oczami wyobraźni widzi wówczas jak ślicznie prezentował by się dany egzemplarz w małej doniczce jako Bonsai. Rzeczą fascynującą jest fakt, że nigdzie na świecie nie ma drugiego takiego samego drzewa i każde jest jedyne w swoim rodzaju. Mimo to spośród tak wielu różnych gatunków określono pewne cechy charakterystyczne, które wyróżniają kilkanaście różnych form i styli Bonsai.

Styl wyprostowany regularny – Chokkan – to jeden z najbardziej popularnych styli. Drzewko powinno być regularnie skierowane ku górze, z grubą podstawą stopniowo zwężającą się aż do wierzchołka. Pierwsze gałęzie powinny znajdować się na ¼ wysokości drzewka. Gałęzie powinny wyrastać we wszystkich kierunkach, tworząc charakterystyczne talerze. Drzewa o takim pokroju bardzo często spotkać można w naturze, gdy mają dużo światła i nie muszą konkurować z innymi drzewami. Styl dość trudny do uformowania, ze względu na dużą precyzję w ułożeniu poszczególnych gałęzi.

Styl wyprostowany nieregularny – Moyogi – jest jednym z bardziej powszechnych styli. W stylu tym formować można drzewa iglaste – sosny, świerki, jałowce a także liściaste – jabłonie, klony czy granatowce. Charakterystyczną cechą jest lekko wygięty pień. Wygięcie nie może być jednak zbyt mocne, tak aby nie razić widza. Podobnie jak w formie regularnej widoczna musi być podstawa zwężająca się do szczytu. Gałęzie wyrastają w następujących kierunkach w lewo, w prawo do tyłu, w lewo, prawo do tyłu itd. Dzięki takiemu uformowaniu drzewka uzyskujemy efekt trójwymiarowości. Ponadto, gdy przeciągniemy pionową linię od wierzchołka to powinna ona idealnie przecinać podstawę drzewka. Od tej zasady istnieją jednak odstępstwa, gdyż często spotkać można formę Shakkan-Moyogi czyli pochylone drzewko w stylu Moyogi.

Styl w kształcie litery S – Bankan - drzewko ukształtowane w tym stylu powinno mieć pień charakterystycznie wygięty w kształt litery „S”. Na każdym wygięciu z zewnętrznej strony drzewka powinna wyrastać gałąź. Podobnie jak w formie regularnej widoczna musi być podstawa zwężająca się do szczytu. W tym stylu ukształtowanych jest wiele drzewek, które pochodzą z Chin. To właśnie Chińczycy lubią bardzo często w sposób nienaturalny a wręcz dziwaczny wyginać i kształtować swoje drzewa.

Styl pochylony – Shakkan – w naturze można spotkać o takim kształcie drzewa uformowane poprzez wiatr, który mocno wieje na drzewko z jednego kierunku. Wyróżniamy trzy typy pochylenia drzewka: lekko pochylone (Sho-Shakkan), średnio pochylone (Chu-Shakkan) oraz mocno pochylone (Dai-Shakkan). Najczęściej dąży się do pochylenia pnia drzewka pod kątem 60 – 80 stopni. Aby drzewko stabilnie stało w doniczce powinno mieć dobrze rozwinięte korzenie z przeciwnej strony niż wierzchołek. Dzięki pierwszej gałęzi, która powinna wyrastać w przeciwną stronę niż wygięcie pnia drzewka uzyskujemy efekt równowagi.

Styl miotlasty – Hokidachi - jak sama nazwa wskazuje styl ten przypomina odwróconą miotłę. Do ukształtowania w tym stylu najbardziej nadają się drzewa liściaste o prostym pniu. Pień mniej więcej na 1/3 wysokości drzewka powinien rozgałęziać się na wszystkie kierunki tworząc koronę drzewa w kształcie kuli. Styl polecany dla początkujących bonsaistów.

Styl literacki – Bunjingi – drzewa rosnące w tym stylu występują w gęstych skupiskach drzew. Z powodu dużej konkurencji muszą rosnąć wyżej niż inne drzewa. Dlatego kształtują gałęzie tylko u wierzchołka drzewa najczęściej na 2/3 wysokości. Światło słoneczne dociera tylko do wierzchołka drzewa. Pień zwykle posiada ciekawe wygięcie oraz wiele martwych gałęzi (Jinów). Cały kształt drzewa uzmysławia obserwatorowi jaką drogę musiało przejść drzewo aby przeżyć. W przypadku bonsai używamy najczęściej okrągłej formy doniczek.

Styl kaskadowy - Kengai – najczęściej drzewa ukształtowane w tym stylu spotkać można na stromych zboczach i klifach. Drzewo pod wpływem czynników zewnętrznych takich jak śnieg czy wiatr kształtuje koronę poniżej podstawy. Wszystkie gałęzie zamiast w górę rosną w tym wypadku w dół. Styl dość trudny dla początkujących bonzaistów. Drzewa w tym stylu trzeba odpowiednio kształtować aby nie wracały do tradycyjnej formy wzrostu, początkowo powinny rosnąć lekko w górę, aby następnie zostać mocno wygięte w dół. Wierzchołek drzewa w tej formie powinien znajdować się poniżej podstawy doniczki. Gałęzie kształtujemy naprzemianlegle zarówno z lewej jak i prawej strony wygiętego pnia aby oddać wrażenie równowagi. Do drzewka ukształtowanego w tym stylu potrzebować będziemy głębokiej doniczki.

Styl półkaskadowy - Han-kengai – podobnie jak styl kaskadowy często spotykamy w naturze drzewa, które rosną poniżej podstawy pnia. Różnicą pomiędzy tymi dwoma stylami jest taka, że w stylu półkaskadowym wierzchołek rośnie nie niżej niż podstawa doniczki.

Styl smagany wiatrem – Fukinagashi – w naturze drzewa w tej formie spotykamy w miejscach gdzie wieje silny wiatr w jednym kierunku np. na wydmach. Całe drzewo najczęściej pochylone jest w przeciwnym kierunku niż kierunek wiatru (aczkolwiek możliwe jest także ułożenie pnia pod wiatr). W tą samą stronę skierowane są też wszystkie gałęzie, mimo iż początkowo mogły wyrastać z innej strony. Drzewo w tej formie często ma wiele martwych gałęzi symbolizujących walkę z naturą. Styl trudny dla początkujących.

Styl podwójnego pnia – Sokan – bardzo często spotkać można w naturze. W przypadku bonsai jest to jedyny możliwy styl w którym akceptowana jest parzysta liczba pni. Można spotkać dwa różne sposoby podziału pnia. Najczęściej pnie dzielą się powyżej podstawy pnia, aczkolwiek spotkać też można przypadki, gdzie pnie podzielone są poniżej podstawy – pod ziemią. Zarówno jeden jak i drugi pień powinien różnić się od siebie, wysokością i grubością. Wspólnie tworzą jednak wspólną koronę. Cieńszy pień powinien wyrastać pochylony, grubszy natomiast pionowo do góry. Często spotkać się można z nazwaniem dwóch drzew w jednej doniczce jako „Matka (Ojciec) i Córka (Syn)”

Styl wielu pni – Kabudachi – podobnie jak styl Sokan z jednej podstawy kształtuje się drzewo o wielu pniach. Liczba pni musi być nieparzysta. Poszczególne pnie nie mogą się krzyżować, każde rośnie w określonym kierunku. Zwykle najgrubsze i największe pnie znajdują się w środku a najmniejsze i najkrótsze na skraju. Razem tworzą jedną koronę drzewa.

Styl lasu - Yose-ue – jak sama nazwa wskazuje styl ten odzwierciedla prawdziwy las. W tym przypadku tworzymy go z kilku osobnych drzewek tego samego gatunku (aby móc je łatwiej pielęgnować). Liczba wszystkich drzew powinna być nieparzysta. Dobrze jest dobrać co najmniej 7 drzew o różnym rozmiarze i wieku. Mniejsze sadzimy na skraju a większe i starsze w głębi, aby oddać wrażenie perspektywy. Drzewa nie mogą być posadzone w linii prostej, zwykle sadzone są w różnych miejscach, jeden z przodu drugie z tyłu. Dzięki temu będzie wyglądać bardziej realistycznie. Do stworzenia całości potrzebujemy długiej, płytkiej owalnej doniczki lub płyty skalnej. Każde drzewko składające się na lasek nie musi być idealnie ukształtowane, jak w przypadku pojedynczego drzewka.

Styl tratwy – Ikadabuki – przedstawia grupę drzew – lasek, powstały na skutek przewrócenia się pnia drzewa, którego boczne gałęzie stworzyły nową formę drzewa. W takim przypadku początkowo siłę do wzrostu daje stary system korzeniowy. Po kilku latach z części przewróconego konaru dotykającej ziemi wyrasta nowy system korzeniowy. Styl ten jest dosyć prosty do uformowania jako bonsai, jednakże aby uformować drzewko w tym stylu musimy posiadać drzewo z wieloma dobrze ukształtowanymi bocznymi gałęziami.

Styl z korzeniami na skale - Seki-joju – jak sama nazwa wskazuje styl ten prezentuje drzewko, którego korzenie oplatają skałę w poszukiwaniu substancji odżywczych w szczelinach i zagłębieniach. Korzenie wiją się po skale i sięgają w końcu ziemi. Do uformowania drzewa w tym stylu potrzebny jest gatunek, który wykształca długie i mocne korzenie. Korzenie, które narażone są na działanie promieni słonecznych grubieją i porastają korą. Cała forma pokazuje, jak długą drogę korzenie muszą przejść aby móc odżywić całe drzewo. Często w górach spotkać można drzewa, które pięknie obnażają nam swoje korzenie wijąc się po skałach.

Styl na kamieniu – Ishi-zuke – przedstawia drzewa rosnące na górskich szczytach. W odróżnieniu od stylu z korzeniami na skale w tym przypadku większą część krajobrazu jest skała, na której w zagłębieniach czy szczelinach rosną drzewka. Wielkość drzewek musi być proporcjonalna do wielkości skały. Zwykle drzewa rosnące w tej formie nie mają zbyt dużo miejsca na wykształcenie korzeni. Dlatego styl ten jest dość trudny w pielęgnacji. Należy często podlewać i nawozić, gdyż nie ma zbyt wiele miejsca na magazynowanie wody i substancji odżywczych. Skała musi być twarda, tak aby po kilku latach nie rozpadła się. Całą kompozycję sadzimy w płaskim pojemniku „Suiban-ie” bez otworów drenażowych. Zwykle wypełnia się go żwirem, piaskiem lub wodą.

Styl martwego drewna – Sharimiki- powstaje poprzez działanie czynników zewnętrznych, wiatru, mrozu, słońca lub uderzenia pioruna w korę drzewa. W skutek czego na pniu drzewa pojawiają się tzw. martwe drewno, czyli miejsca pozbawione kory aż do gołego drewna. Najczęściej martwe drewno rozciąga się od gałęzi aż do podstawy pnia (Shari). W naturze miejsce martwego drewna latami wysuszane i wybielane jest przez promienie słoneczne. W przypadku drzewka bonsai aby stworzyć martwe drewno, nacinamy korę ostrym nożem, następnie usuwamy wybrany element i wybielamy specjalnym płynem do JIN, który zabezpiecza martwe drewno przed działaniem niepożądanych grzybów.

 

Mniej popularne style:

 

Styl Nejikan – charakteryzuje się bardzo poskręcanym pniem. Nie jak w przypadku stylu Bankan, lecz tak jakby, ktoś wykręcił drzewko jak mokry ręcznik. Często charakteru drzewkom w tym stylu dodaje Shari. Do tego stylu często wykorzystujemy jałowce.

Styl Sabakan – drzewo z dziuplą lub z pustym i otwartym pniem (Sabamiki)

Styl Kobukan – cechuje drzewo z guzowatym pniem. Często w tym stylu spotkać można sosny.

Styl Soju – czyli dwupienny. W jednym pojemniku rosną dwa osobne drzewka z osobnym systemem korzeniowym posiadające różną wysokość oraz grubość pnia.

Styl Korabuki – wiele pędów wyrastających z jednego pnia lub z tzw „pancerzu żółwia”. Pancerz czyli inaczej korzenie, które wyrastają ponad ziemię i zlewają się w jedną całość.

Styl Netsuranari – pełzający- drzewo o nieparzystej liczbie pni wyrastających z poziomo zakopanego w pojemniku korzenia.

Styl Yama-Yori – czyli młode pędy wyrastające z przewalonego kawałka pnia.

Styl Ne-agari – inaczej drzewo z odsłoniętymi korzeniami. W naturze często spotkać można drzewa, których korzenie podmywane są przez wodę. W tym stylu korzenie mogą zajmować nawet 2/3 wysokości drzewka. Dobrymi gatunkami do tej formy są klony, granatowce, jabłonie i sosny.

Styl Saikei – czyli krajobraz na tacy lub też żywy krajobraz. Twórcą tego stylu jest Toshio Kawamoto, który założył szkołę Saikei. Głównym założeniem tej szkoły jest stworzenie naturalnego krajobrazu w miniaturze. W tym stylu oprócz drzewek bonsai wykorzystać możemy wiele innych materiałów takich jak na przykład.: piasek, wodę, mech, trawę, kamienie itp.

Styl Bankei – styl zbliżony do stylu Saikei, jedyną różnicą jest to, że w tym przypadku do tworzenia krajobrazu nie musimy wykorzystywać żywych roślin. Korzystamy ze sztucznych roślin bądź przedstawiamy krajobraz bez roślinności.

Suiseki – inaczej sztuka artystycznego prezentowania skał i kamieni, które swoim kształtem przypominają różne postacie np.: krajobraz, zwierzęta, owady, przedmioty.

Kusamono – rośliny posadzone w małych doniczkach, kawałkach kory lub skał. Najczęściej są akcentem uzupełniającym drzewko bonsai lub suiseki. Do ich stworzenia wykorzystujemy takie rośliny jak: trawy, mchy, bambusy, rośliny cebulowe, ale także byliny kwitnące i owocujące np.: poziomki.

 

 

 

 

Zostaw komentarz

* Imie:
* E-mail: (Nie publikowany)
* Komentarz:
Kod zabezpieczający